RD008
DEZ MONA / MOMENTS OF DEJECTION OR DESPONDENCY


Gregory Frateur: vocals
Nicolas Rombouts: double bass
Sam Vloemans: Trumpet
Roel Van Camp: accordion
Steven Cassiers: drums
Bram Weijters: piano, hammond
Andrew Claes: tenorsax
Sjoerd Bruil: vocals, guitar

PIAS 473.0006.020

Belgium 2007

TRACKLISTING


01. Arid Song
02. Forgive My Tears
03. Red Light / LISTEN
04. She Says It's Not For Long / LISTEN
05. Flawless Daughter
06. The Guy
07. I Lost My Power For You Lord
08. Etude For A Killer
09. Sister / LISTEN
10. Murderers Home
11. It goes

Buy this album on I-TUNES // in our WEBSHOP

__________________________________________________________________________

REVIEWS


OOR.nl - review MoDoD

LINK

"Dez Mona is een speciaal geval in de categorie extra-ordinaire. ‘Save me,’ zingt zanger Gregory Frateur vol wanhoop met dat machtige bereik. ‘Is dit een man of een vrouw?’ vraagt een van mijn huisgenoten. Goede vraag. Wellicht twijfelt hij zelf ook nog. De band van Frateur is ieder geval een van de meest bijzondere die er de laatste jaren vanuit Vlaanderen de onzekere wereld van kunst, vermaak, list en bedrog werden ingeschoten. Ontstaan vanuit een duo met contrabassist Nicolas Rombouts, dat voornamelijk eigen interpretaties van gospels en negro spirituals verschafte, is zowel band als repertoire sterk uitgebreid. Samen met ronduit fantastische muzikanten uit de Antwerpse jazz én de van DAAU afkomstige accordeonist Roel Van Camp brengt het vijftal hier elf composities van Frateur en Rombouts, waaruit vooral wanhoop, liefde en verbazing spreekt."

Oor.nl - concertverslag Pukkelpop 2007
LINK

"18.25 uur: DEZ MONA. De grootste verrassing van de dag speelt zich af op het kleinste podium. De ontdekkingsreis wordt beloond met open monden van verbazing over techniek, vorm en uitvoering bij deze nieuwe Belgische formatie met zanger Gregory Frateur als grote aanjager. Wat een geweldig bereik heeft deze man met behoorlijk wat vrouwelijke trekjes. Zijn band, met naast de accordeonist uit DAAU een aantal heren die hun sporen in de jazz verdiend hebben, speelt ronduit fabelachtig. Te meer omdat Frateur nooit op zeker gaat (ze zijn er wel, de mooie songs), maar altijd ook het experiment, de uitdaging, het gevaar en de waanzin kiest. In verbluffende uithalen, die evenveel afkeer als bewondering oogsten. Dez Mona wordt een kruising genoemd tussen Antony en The Virgin Prunes. Dat klopt heel aardig. Dit is een groep waar we nog heel veel van gaan horen. Te beginnen tijdens de komende editie van Crossing Border."

Goddeau.com

LINK

"Als een journalist de macht heeft het nieuws van zijn voorkeur te brengen, dan hoort hij tweemaal zo kritisch te zijn. Dan moet hij de situatie zodanig afwegen dat hij er van op aan kan dat het publiek zijn boodschap zal slikken en dat het geen argwaan zal koesteren ten aanzien van een impliciet duwtje in de rug. Zo bracht het Antwerpse Dez Mona begin maart een tweede, uitstekende full-cd uit. Vier maanden na de releasedatum komt er uiteindelijk ook de terechte aandacht op goddeau.
Nu, in die vier maanden is Dez Mona zeker niet doodgezwegen door de Vlaamse pers. Hoe zou dat ook kunnen? De beklemmende mix van duisternis, theatraliteit en strijkers weet te beklijven omdat ze opvalt. Als daar nog eens bijkomt dat zanger Gregory Frateur onmiskenbaar klinkt als een getormenteerde diva op haar retour, dan hoeven we u niet uit te leggen dat deze groep genoeg potentieel heeft om verregaand te intrigeren. Of was het niet Saskia De Coster die in Lux.xl op poëtische wijze de loftrompet over dit kwintet liet schallen?
Om terug te komen op Frateurs vocalen: het was van Antony geleden dat we het nog eens zo hard echt niet wisten, en hoe meer we onze oren spitsten, hoe minder we er een ‘hij' of ‘zij' op konden plakken. Toen ‘zij' wel degelijk een ‘hij' bleek te zijn, was de consternatie dan ook één enkel moment onpeilbaar groot. Maar gelukkig staat of valt Dez Mona niet met een man die een vrouw had moeten zijn, en werden we meteen weer door een kringelende viool of een dwingende pianotoets in het verzengende Monameer getrokken.
Dez Mona schreef al wel eens muziek bij een theatervoorstelling -- momenteel werkt de groep samen met AmuseeVous -- en dat is er op Moments Of Dejection Or Despondency niet zelden aan te horen. Zo klinkt “Forgive My Tears” als de bezwerende monoloog van een verbitterde dame die alsnog bereid is tot concessies, ook al worstelt ze met interne strubbelingen. Beter nog als staalkaart is “Arid Song”, een track die van meet af aan onder het vel kruipt met een piano-intro, hypernerveuze violen en een krijsende Frateur. Onfris, licht angstaanjagend en spannend, oftewel alles wat Arid-songs doorgaans niet zijn.
De goed gekozen plaattitel slaat spijkers met koppen doorheen deze rit. De weemoed spat van de schijf en hier en daar een goedgeplaatste geut hysterie maakt dat het geheel vooral heel treurig klinkt. Het hoopvolle spookkasteel “She Says It's Not For Long” en het tot hoge hoogtes aanzwellende “The Guy” illustreren Dez Mona's variatie nog het best. “Sister” is misschien wel de meest toegankelijke track op de plaat en kan het best fungeren als een eerste kennismaking.
Amper twee keer gedurende de rit lost Dez Mona zijn houdgreep en kan er een ogenblik naar adem worden gehapt. “Etude For A Killer” is een instrumentaal pianobruggetje dat als een koud glas water tussen de sterke drank staat, zo fris. En ook de afsluitende sleper “It Goes” vermijdt te zwaar op de hand te zijn en is vooral heel mooi. Contrabas, strijkers, een piano en een unieke stem: op papier klinkt het bevreemdend, maar op Moments Of Dejection Or Despondency werkt de cohesie wonderwel.
Dez Mona zal niet op grote schaal doorbreken met deze plaat en de kans dat u ze ooit op de Werchter-Main Stage aan het werk zult zien is gering. Gelukkig jaagt het gezelschap die tienerdromen ook helemaal niet na en zullen ze des te blijer zijn met een klein maar toegewijd publiek dat hun muziek optimaal naar waarde weet te schatten. Beluistert dat en gaat dat zien, kortom, maar niet voor een uur of twee te nachte. Met onze complimenten."

La Libre Belgique


"Pour rencontrer l'inattendu événement de la soirée, il faillait plutôt se rendre à la Rotonde (complète) voir Dez Mona. Coupe de cheveux stricte et gominée, costume noir droit, le chanteur à la voix de vieille femme (!!sic!!) lâche de tmps à autre des gémissements, poussant sa voix dans ses derniers retranchements. Accompagné d'une contrebasse et d'une accordeon hoquetant, l'ensemble de jazz experimental s'autorise par ailleurs un interlude de velours au piano à queue. Envoûtant."

RifRaf

"...De stem van Frateur kan alle hoogtes en laagtes aan, kickbokst je af en toe om de oren om daarna poeslief het meest intieme nummer te brengen.
"...In deze unieke plaat wisselen hoop en wanhoop elkaar af. Maar op het einde van de rit zegeviert de hoop met stijl. Geloof me vrij: deze plaat laat niemand onberoerd."

HUMO 06/03/07 ***1/2
ARTIKEL

"...Het unieke en excentrieke universum van Dez Mona deelt grensposten ('Forgive My Tears', 'The Guy') met Gavin Friday en Dresden Dolls, maar is vooral onvergelijkbaar - zie het maanzieke 'Murderers Home', het melancholieke 'She Says It's Not For Long' of de wanhoopskreet 'Sister'."

ZiZo nr. 8 01/03/07
ARTIKEL

"... Maar op het einde laat Frateur alle demonen los, waarna een bijna magisch moment van berusting volgt. Een waardige en indrukwekkende follow up !"

Focus Knack 07/03/07 ****
ARTIKEL

"...Liever hebben we het over het verse platenvoer van onderstaande Belgische groepen, waarvan er alvast één mag worden bijgezet in het pantheon der vaderlandse muziekhelden."
"...MoDoD is een adembenemende muzikale zoektocht naar de hoop in wanhoop."

Télé Moustique 28/02/07 ***
ARTIKEL

"Une voix masculine qui monte sans forcer (et sans heurter) dans les aigus, quleques notes de piano, une contrebasse, un accordéon qui surgit là où on ne l'attend pas et cette irrésistible envie de ne pas résister à cet appel d'émotios sincères et sensées. C'est fou ce qu'une chanson de quatre minutes provoque comme sensations."

Cutting Edge
LINK
" ’Moments of dejection or despondency’ de virtuele soundtrack voor de donkerste film van David Lynch. Hij kan zelfs de titel recycleren."

__________________________________________________________________________