RD005
DAAU / DOMESTIC WILDLIFE


Simon Lenski: cello, electronics
Han Stubbe: clarinet
Roel Van Camp: accordion
Buni Lenski: violin
Geert 'Bootsie' Budts: drums, electronics
Fré Madou: double bass

Produced by Frank Duchene, assisted by Mathijs Indesteege
Mastering by Uwe Teichert
Recorded at Jet Studios, assisted by Michael Neyt
Mixed by Frank Duchene at Motormusic Studios

Concept & Artwork by DAAU

All Music by DAAU

PIAS 473.0005.020

Belgium 2006

TRACKLISTING


01. Lounja La Gazelle / LISTEN
02. Domestic Wildlife
03. Rabbit Eye Movement
04. Dispositioning System / LISTEN
05. Pedanterie
06. Wish You Were Hit
07. Tropic Of Cancer
08. Aufhören / LISTEN
09. Nowhere Beach
10. Lost Soles

Buy this album on I-TUNES // in our WEBSHOP

  __________________________________________________________________________

REVIEWS


Mazzmuzikas:
:

"Van jonge avant-gardisten die in het spoor van Cro Magnon een eigen vocabularium ontwikkelden op de grens van klassiek, jazz en rock tot de nieuwste hype bij een grote platenfirma en terug naar een groep die zich wendt tot een kunstzinnig doelpubliek dat openstaat voor hedendaagse muziek. DAAU (ondertussen van kwartet uitgegroeid tot sextet) heeft het de voorbije vijftien jaar allemaal meegemaakt. Alhoewel het geflirt met het nepwereldje van de pop hen misschien even deed zweven, staan ze terug stevig in hun eigen schoenen. Domestic Wildlife is een pure ode aan de muziek. Klassiek, folk, jazz, avant-garde, Balkan, experiment, psychedelica, soundtrackelementen, je vindt het hier allemaal in één of andere combinatie terug. Simon Lenski (cello, elektronica), Han Stubbe (klarinet), Roel Van Camp (accordeon), Buni Lenski (viool), Fré Madou (contrabas) en Geert Budts (drums, elektronica) leveren een werkstukje af boordevol bizarre sprookjeswerelden. Hun spel met contrasten en tempowisselingen vormt de ideale soundtrack voor verhalen over Lounja La Gazelle, Highway Tiger en Lost Soles. Dan hebben we het nog niet gehad over titels als Rabbit Eye Movement of Nowhere Beach. Een uiterst intimistische uitstap tussen droom en werkelijkheid met een paar onverwachte wendingen richting onderwereld. Op 30 april live tijdens Les Nuits Botanique, niet toevallig samen met Jaga Jazzist. (GTB)"

KINDAMUZIK
LINK

Amai, de tijd vliegt! Als de dag van gisteren herinneren we ons nog dat excellente debuut van Die Anarchistische Abendunterhaltung. Inmiddels zijn we elf jaar later. De groepsnaam werd ingekort tot DAAU, het kwartet is een sextet geworden en plaat nummer vijf, Domestic Wildlife, est arrivé. Accordeon, cello, klarinet en viool vormen nog steeds de basis, maar met het inlijven van knap onderlegde eenheden als Fré Madou (contrabas) en Geert Budts (drums) klinkt DAAU een pak volwassener, gelaagder, sferischer, authentieker, tijdlozer én intrigerender.

Betekent dit nu dat DAAU eindelijk op Radio Donna kan? In geen geval, zelfs Studio Brussel haalt allicht de neus op voor de eigenzinnige complexiteit die de Antwerpenaren eerlang in het schild voeren. DAAU is DAAU en maakt elk verwachtingspatroon met de grond gelijk. Dat is hun goed recht en, laten we een kat een kat noemen, zeker ook een verdienste. Wie daar niet mee kan leven, heeft brute pech of investeert beter zijn tijd in iets nuttigers (het aanvuren van Kate Ryan bijvoorbeeld). Een stelling zo helder als pompwater.

Inspiratie voor Domestic Wildlife zochten en vonden de Anarchisten bij innovatieve acts als Jaga Jazzist en Cinematic Orchestra, bij de door Django Reinhardt gekoesterde zigeunertraditie en bij de expressionistisch-abstraherende stijl van Sun Ra. Het cement dat deze bouwstenen met elkaar verbindt, bestaat nog steeds uit folk, klassiek en rock, al is de ondertoon behoorlijk richting jazz geëvolueerd. Dat resulteert in stuk voor stuk ijle composities met een donkere klankkleur waarin meerdere subtiele en in tristesse gedrenkte elementen als lokaas fungeren voor het opgejaagd wild dat DAAU geduldig probeert te temmen.

Laat je echter niet misleiden door de behoorlijk ingetogen aanvangsfase. ‘Lounja la Gazelle’ is een van weemoed bulkende ballade op kamertemperatuur, en het impressionistische titelnummer lijkt ingekleurd op zwart-wit pellicule. Het gaspedaal wordt pas definitief ingedrukt vanaf het opzwepende ‘Dispositioning System’. De klarinet van Han Stubbe heeft zich in het donkere bos verschanst en krijgt het aan de stok met een losgeslagen ritmesectie en dolgedraaide strijkers. Knap!

‘Pedanterie’ slaat op de vlucht voor een portie stevige balkanfolk; ‘Wish You Were Hit’ wordt vooral bevolkt door onheilspellende fjorden en gletsjers. Het meest dreigende werkstuk op Domestic Wildlife is ‘Aufhören’: een contrabas die het einde van de wereld inluidt en de omnipresente klarinet die tevergeefs soelaas probeert te brengen. Excessen met elektronica zijn op deze plaat tot een minimum herleid, maar vullen de gaatjes waar nodig.

Domestic Wildlife is alweer een erg begeesterend plaatje geworden en komt een pak beter voor de dag dan voorganger Tub Gurnard Goodness. Oost-Europa en Scandinavië zijn stilaan een open boek voor DAAU, maar wanneer worden de uitzonderlijke kwaliteiten van dit gezelschap eindelijk ook eens bij ons naar waarde geschat?

HUMO ** 1/2
LINK

"Een totaal progressief anarchistische emballage: dát hoort de platenfirma, blijkens de release info bij ons recensie-exemplaar, in 'Domestic Wildlife' van DAAU. Wij horen een groep die inmiddels zo bedreven is in het overschrijden van muzikale grenzen dat ze evengoed op een rockpodium tot haar recht komt als in een iets te deftige concertzaal."

"DAAU werkt voor het eerst een hele cd lang met een ritmesectie: contrabassist Fré Madou en drummer Geert Budts zijn de voorbije twee jaar uitgebreid getest tijdens optredens en behoren nu tot de officiële line-up. De nieuwe bezetting komt prima tot haar recht in het speelse 'Pedanterie' en het soepel swingende 'Wish You Were Hit', en levert met de filmische titeltrack zelfs één van DAAU's beste werkstukken ever op. Haast even mooi is het melancholische kleinood 'Lounja la Gazelle'."

Radio Centraal
LINK

This new album sounds a compromise between a mostly calm (rock) improvisation, with jazz touches (especially bass player shows some jazz references just now and then) and ‘classical composition’. While especially lower notes of strings (most often cello) seem to lead more often, this is done in combination with the accordeon, which gives a Piazolla chamber orchestra tango effect here and there. Different from the previously mentioned albums, there is also some drumming, which is kept often rather
modest or simple, in a rock way, but it is able to give extra drive touches as well (in combination with bass). Just here and there a few electronic touches are added in the effects, or as incoming loops, showing the free anarchic position of the group. Last few tracks confirm also their ability to express in a more free (jazz) way. Violin and clarinet follow most often the composed core, always with a classical hint.

__________________________________________________________________________