Soundslike / ***

Effe first things first. Vóór de newbees en tégen de verwarring: This Immortail Coil is een gelegenheids tribute band ter ere van de cultband Coil, en heeft niks te maken met het lieflijke jaren negentig 4AD vlaggenschip en gothic dreampop ensemble This Mortal Coil. Behalve dan de naam die Radical Duke platenbaas Stéphane Gregoire inspireerde de nieuwe band This Immortail Coil te noemen. Het hele concept is overigens een idee van Gregoire, zelf (uiteraard) een hevig Coil-fan, en het dateert in feite reeds van 2004, jaar van overlijden van Coil-frontman John Balance. Op 13 november 2009 is het exact vijf jaar geleden dat Balance thuis van een platform op de tweede verdieping viel. Hij werd amper 42. Een tragisch einde van een uniek talent, wiens posthume hulde wat Gregoire betrof niet zomaar door de minsten mocht gebeuren.

De band lineup van This Immortal Coil is dan ook indrukwekkend en is het opsommen elke letter méér dan waard: Yaël Naim, Bonnie Prince Billy, Yann Tiersen, Matt Elliott, Chapelier Fou, Sylvain Chauveau, Christine Ott, Oktopus, Nightwood, David Donatien en Roel Van Kamp van onze eigenste (Antwerpse) DAAU. Het is een bont gezelschap, maar het plaatje klopt voor het volle pond. Waar Yaël Naim nog (vergeef me de goedkope woordspeling op haar familienaam) vrij naïef klonk op haar eigen debuut in 2007, komt ze nu tot volle ontbolstering ondersteund door de donkere slow industrial electronica van Coil. Zelf vindt Gregoire de interpretatie van Bonnie Prince Billy de meest beklijvende, maar mij kunnen de samenwerkingen tussen Yann Tiersen en Matt Elliott (Third Eye Foundation) het meest bekoren (This Immortal Coil was overigens de aanleiding voor Tiersen om Elliott te vragen voor zijn volgende soloplaat “Dust Lane”).

Slotsom: gewoonweg elke song op “The Dark Age Of Love” is een vraag van beter of best. Coil is -er zijn vele manieren om ze te omschrijven maar dit is er één- Dead Can Dance geheel ontdaan van zijn exotiek en etheriek tot aan de rauwe naakte basics, en This Immortal Coil heeft dat absoluut goed begrepen, en absoluut schitterend vertolkt.

Cutting Edge / ****

" ...Maar dé glansrol van de plaat is toch weggelegd voor DAAU in hun interpretatie van het wondermooie ‘Cardinal points'. Jankende violen, een klarinet die dingen doet waarvan we niet wisten dat het mogelijk was en een accordeon die het geheel voortstuwt. Een prachtnummer op een prachtplaat."

pennyblackmusic.co.uk / *****

"... This is what a covers album should ideally sound like...."

"... Instead, it achieved what I didn’t really think was possible, and the music stood alone while still being a very sentimental tribute to one of the U.K.’s greatest experimental acts. As far as the track selection goes, I was really impressed. To be honest I didn’t want to see some of Coil’s ultra-intense stuff included on here (I wouldn’t want to see 'Cold Cel' or 'Going Up' on there to name a couple, I don’t care how good a cover version you think you could come at me with). The songs covered a wide array of Coil’s huge catalogue, and were also ones that didn’t reek of bad taste. Surprisingly enough, This Immortal Coil also has a tremendous flow to it; even with various artists’ tackling cover duties. There isn’t a bum cut on the album, but the standouts 'Cardinal Points' (Dauu and Christine Ott) and 'Teenage Lightning' (Matt Elliott) are brilliant, whether or not you are a Coil fan. Do I recommend This Immortal Coil? Absolutely, it’s pretty amazing. Would I recommend it ahead of Coil’s material? Absolutely not. It’s still a covers album, and it’s still a tribute to Coil’s music. A very worthy tribute, but still a tribute. Yes, it can be enjoyed on its own merits even if you haven’t heard a lick of Coil’s stuff prior to hearing this, but I do hope that enjoyment of This Immortal Coil is not an island unto itself. I guess what I’m hoping is that at the very least, it leads you to original Coil compositions, and that’s probably the greatest compliment you could ever give this compilation."